Vaucluse - Winter in Malaucène

Op Instagram deel ik wel vaker eigen mooie plaatjes uit de Provence, gewoon omdat dat fijn is. Ons hart ligt in de Pays Ventoux, in de Provence maar vooral in en om Malaucène, dus dan spreekt dat voor zich. Vaak laat ik daar dan ook mooie foto's van passeren vanop ochtendwandelingen. Net na het ontbijt trekken we vaak rond voor een tourtje in het oude Malaucène en elke keer weer ontdekken we iets nieuws en moois. Of we zien alles weer eens - letterlijk - in een ander daglicht. Oude stenen en gebouwen blijven ons mateloos fascineren, dus we zijn daar op de juiste plek. ;-)

Nu werd het wel hoog tijd om ook hier nog eens een deel van die plaatjes te laten verschijnen...Belangrijk: ik gebruik nooit een filter. Onnodig om die kleurenpracht te veranderen. Het spel der schaduwen wordt op het hoogste niveau gespeeld in de winterperiode.

Onderstaande foto's werden genomen in februari 2016.

Vaucluse - Mooie dorpjes - Villedieu

Toen we afgelopen zomer ons dorpshuis kochten, bleef dit schilderij hangen:

- let vooral niet op de donkere foto's; ik nam de foto's laat op de avond wegens tijdsgebrek -

We dachten dat het misschien een idyllische schildering van een typisch Provençaals dorpje was... Er stond wel bij dat het 'le café de Villedieu' was, maar toch...

Vaak zie je mooie schilderijtjes waar de kunstenaar zijn artistieke vrijheid loslaat en het eindresultaat eruit ziet zoals hij het voor ogen heeft. Dat maakt dat je eender waar kan schilderen en toch het schilderij de nodige charme van vele typische Provençaalse elementen kan meegeven.

Villedieu dus. Villedieu, die pijlen hadden we al zien staan langs de baan, maar niets wees op iets bijzonders. We bekeken onze Michelinkaart en zagen dat Michelin ons gelijk gaf. Een piepklein dorpje zonder noemenswaardige aanduiding... Bizar, want eigenlijk alle dorpjes zijn hier de moeite om één of meer redenen. Het weerhield er ons zeker niet van op zoek te gaan naar de ware toedracht van het mysterieuze maar idyllische schilderij.

Curieus als we zijn, vertrokken we richting Villedieu, op zo'n 16 km van Malaucène. We parkeerden ons op een rustige parking, lager dan het dorp en wandelden om 10u30 's ochtends, hoogzomer, moederziel alleen richting dorp. Zou Michelin dan toch gelijk krijgen?! Wat we daar aantroffen, overtrof elke verbeelding! Het leek wel een filmset. De platanen op het centrale plein boden schaduw aan de vele stoeltjes en tafeltjes van de 2 restaurants en het ene café; hèt café van ons schilderij!

Verbaasd als we waren, namen we plaats voor een heerlijke rosé en koffie. Begeesterd door deze magische plek, bleven we sprakeloos genieten van de bijzondere ambiance die hier heerste. Op 3 tafeltjes na, waren we hier wel moederziel alleen. De gedrevenheid waarmee de dame van de pizzeria haar ontelbare tafeltjes aan het dekken was, deed ons wel een invasie van levensgenieters vermoeden, zo tegen het middaguur... We maakten een praatje met de waard en vroegen uiteraard ook naar de kunstenares achter het schilderij. Helaas, de man had geen enkel idee want zijn café was al ontelbare keren door evenveel onbekenden op doek of papier gezet...

We ontdekten ook de rest van Villedieu en waren op slag verliefd op dit charmante dorpje. Hoog op de heuvel, goedkeurend neerkijkend op de vignobles, fier pronkend met zijn restanten van een rijk verleden. 

Na een klein rondje, keerden we weer naar ons pleintje ...

De ambiance die het pleintje ondertussen rond het middaguur overspoelde, had wederom iets filmisch, haast surreëels. 

Zachte franse muziek weergalmt over het plein. De zon speelt met de platanen om de mooiste schaduwplekjes te voorzien. De geur van verse pizza's en Provençaalse schotels doet je watertanden. Flaneurs en levensgenieters weten waar te zijn. De dame van de pizzeria dartelt tussen de tafels en voorziet iedereen van een glimlach. De waard knipoogt naar ons, veelbetekenend ... 'dat scenario had je hier niet zien komen, hè'. Wij glimlachen terug en heffen onze handen 'mea culpa'. De Provence op zijn best, we hadden het moeten weten. Dit is hèt. Dit is die joie de vivre waar we zó verliefd op zijn in dit allermooiste stukje, de Pays Ventoux, van die Douce France.

Ja, wij (denken dat we ...) kennen de Provence, maar nee, dit hadden we nog niet gezien. Het ontdekken waard. Woorden schieten ons tekort om Villedieu  al zijn  eer aan te doen. 

Maar oordeelt u vooral zelf, met onze foto's of op uw volgende vakantie in 't echt!

Herfsttourtje in de Dentelles de Montmirail - deel 2

Zoals beloofd, volgt vandaag deel 2 van ons herfsttourtje in de Dentelles de Montmirail. In La Roque Alric zou ik eindeloos foto's kunnen nemen... de huizen en het dorpje zijn magnifiek mooi in hun rustige omgeving vol groen, geel, rood, ... Het dorpje ligt heel hoog boven het wijndal en heeft amper 70 inwoners.

Een echt village perché. Het was al tegen de avond aan, dus de schaduwrijke stukken van het dorpen hadden al een blauwige sfeer, maar dat is daarom niet minder mooi.

De herfst is eigenlijk een topperiode om de streek te bezoeken. De natuur krijgt alle gouden schakeringen tussen groen en rood. De zon geeft voldoende warmte en een al even bijzondere gouden gloed aan de huizen en de omringende natuur. Het is overal heerlijk rustig zonder doods te zijn. Zoals we al zeiden, een echte aanrader!

Na La Roque Alric, reden we richting Le Barroux, waar we kronkelend omhoog en omlaag reden, de vele wijngaarden passerend. Je wordt hier vooral ook getrakteerd op een adembenemend zicht op de Reus van de Provence, de Mont Ventoux. Deze tijd van het jaar is zijn top veelal wolkeloos en prachtig zichtbaar, temidden van al die herfstige tinten. Je ziet ook heel mooi het kasteel van Le Barroux trots pronken boven zijn stadje en le Pays Ventoux. 

Je kan kiezen waar je je focus op legt in deze streek ...

We besloten niet langs Le Barroux zelf te rijden maar binnendoor via Suzette terug naar Malaucène te keren. Kleine paadjes op en neer leiden je langs de mooiste wijnranken, olijfbomen en vergezichten.

 

Genieten ten top.

Herfsttourtje in de Dentelles de Montmirail - deel 1

Op een mooie herfstavond tijdens de herfstvakantie maakten we nog een klein kleurrijk herfstig tourtje de Dentelles de Montmirail in.

Vanuit Malaucène start je meteen de rit zuidwaarts in dit prachtige stuk natuur. Na een kleine 4 kilometer sta je al op de Col de la Chaine met open mond te kijken op het uitzicht op deze rotsformatie, de wijnvelden, Suzette en de kloosters. Van hieruit vertrekken veel mooie wandelingen op verschillende niveaus. 

Wij namen deze keer de wagen en reden verder tot in Suzette, een piepklein maar wondermooi dorpje met zicht op èn de Mont Ventoux èn les Dentelles de Montmirail. Indien u meekijkt op Instagram, dan zag u daar al wat zomerse foto's van verschijnen. In de maanden oktober en november laat de natuur zich hier van zijn kleurrijkste kant zien. Ze haalt dan echt al haar troeven boven, en de zon zet die kleuren alleen maar extra in de verf. Magnifique!

Montmirail komt van het Latijnse Mons Mirabilis en staat voor bewonderenswaardige berg. Van alle kanten is dat ook zo, want het ziet er telkens weer anders uit. Je hoort wel eens vaker dat de naam 'Dentelles' van 'Dents' komt, alsof het een getand gebergte is. Klopt. Maar eigenlijk ligt de oorsprong van hun naam ergens anders, namelijk van de  meer dan duizend smalle uitstekende pieken, waardoor ze lijken op 'kantwerk' (dentelles). De hoogste top, de St Amand, is 755 meter en herken je aan de vele pylonen die erop staan. Aan de voeten van de rotsen liggen veel bekende wijngaarden - denk aan de wijnen uit Gigondas, Vaquyeras, Beaumes de Venise - en andere schattige, kleine dorpjes. De Dentelles worden door wijde dalen gescheiden van de reus van de Provence, de Mont Ventoux.

Via het minstens zo mooie Lafare, reden we terug kronkelend de bergen in naar La Roque Alric. Ook daar zag u ongetwijfeld al veel foto's van verschijnen op Instagram. Het is een dorpje aan de voet van een dikke grote rots in de vorm van een duim. het dorpje heeft iets magisch en alle huizen zijn er op hun eigen manier mooi, maar dus ook allemaal heel verschillend. Zo hoort dat in de Provence. In de herfst loop je hier heerlijk rustig rond. Zeker een aanrader.

In een volgende post zal ik hier wat meer foto's van laten zien. Nu tonen bovenstaande foto's een herfstig huis in het dorp en het zicht van boven aan de rots en de kerk in het dorp op het veel lager gelegen wijndal.